BIO
Judith de Leeuw (woont/werkt in Amsterdam)
Ik werk met beeld en taal. Samen met Viewpoint Productions en de BOS heb ik net een film gemaakt, Overal Spullen, over waarom ik zoveel spullen heb. Ik schrijf ook een boek over spullen. Als dat boek ook af is wil ik het nooit meer over spullen hebben. De film wordt op 31 december 2011 uitgezonden door de BOS op Nederland 2 om 14:55 uur. (En ook op 2 januari om 14:30 uur op NL 2). Wanneer het boek af is weet ik nog niet want vooralsnog verdoe ik mijn tijd met het uitvinden van wordpress om eindelijk een website te kunnen maken.
In 2007 deed ik eindexamen aan de Rietveld Academie (Beeld&Taal) en in 2009 aan het Sandberg Instituut (Ontwerpen). In 2009 kreeg ik ook een kind. Ik dacht dat ik vanaf dat moment altijd heel economisch met mijn tijd om zou gaan maar ik zit nog heel vaak op een stoel naar de verte te staren. De verte is meestal de coffeeshop tegenover mijn werkkamer. In de coffeeshop heb ik nog nooit een klant gezien maar de discolichtjes bewegen dag en nacht. De buurman zegt dat de coffeeshop een dekmantel is. Ik weet niet voor of tegen wat. Een andere buurman zegt, dat de buurman die zegt dat de coffeeshop een dekmantel is, zelf van de maffia is. Ik ben opgegroeid op een eiland. Daar gingen de discolichtjes ‘s nachts altijd uit. Ik zou best een film willen maken over de dekmantel en de buurman. En ook wel over de dieren van het eiland.
De link naar de trailer van Overal Spullen is dit: http://www.facebook.com/photo.php?v=2445952839904&set=vb.180735048684472&type=2&theater
En de link naar de film dit: http://www.boeddhistischeomroep.nl/uitzending.aspx?lIntEntityId=1494&lIntType=0
En de synopsis:
Overal Spullen is een persoonlijke zoektocht van Judith de Leeuw naar de relatie tussen spullen en mensen. Spullen zijn handig, nodig en onvermijdelijk. Ze maken het leven makkelijker. Maar het zijn er veel en ze zijn overal: in het huis, op straat, in de zee en in ons hoofd. In hoe we denken over onszelf, over ruimte, over economie en over hoe we de maatschappij inrichten. Wat moet je doen als je je spullen wilt tellen en ontdekt dat ze in lengte keer breedte keer hoogte niet in je huis passen? Overal spullen is een vragende film, waarin vorm en inhoud min of meer per ongeluk samenvallen in een proces vol cijfers, getallen en zoekende woorden. Een film over spullen met spullen vanwege alle spullen. Over dat alles al voorhanden is. Dat de wereld in de koelkast ligt. En over wat je moet doen als je ontdekt dat je in het bezit bent van een smeltende ijsbeer.
En, ik ben de hele tijd in beeld, maar ik heb deze film samen gemaakt met heel veel mensen, vooral: Tamara Vuurmans, Jurjen Blick, Valerie Schuit, Rogier Timmermans, Carla van der Meijs, Manu Hartsuyker, Harry de Wit.
Beste Judith,
Ik hoorde je afgelopen zaterdag op de radio en heb in de auto hardop gelachen! Verheug me nu al op de uitzending van je film en heb alle vriendinnen verteld dat zij moeten kijken.
Jouw manier van vertellen/schrijven is in Nederland uniek. Ik ben zelf Duitse en moet heel erg denken aan Elke Heidenreich en haar fantastische boeken. http://go.bol.com/ep/1001004001546867
Ik hoop dat jij meer gaat schrijven en blijft staren!
Veel plezier en succes in het nieuwe jaar!
Groeten,
Gudrun
ik wilde alleen zeggen dat ik dit een erg mooie foto vind met uw Poes of Kater
geweldig
in mijn Volkskrant van vandaag
De Vriendelijke groeten van Egbert Beekman van ‘s gravenhage
ik wens uw Poes of Kater en U een mooi, zalig en een goed 2012
en hoop dat U samen een mooie lieve en Zalige Kerst hebt gehad
De film deed me denken aan het verhaal dat Belcampo in 1958 schreef:
“De dingen de baas.” Misschien een idee om een film over te maken.
Succes en groeten.
Hoi Judith, dankjewel voor je mooie documentaire. Ik lag half te slapen omdat ik net met de post heb gelopen, maar begreep de bedoeling van je documentaire. Ik ben al jaren met dit thema bezig (half bewust net als mijn slaap). Ik ben iemand die vaak spullen koopt en daarna ze weer weg doet alsof het niet mag van mezelf. Vaak kreeg ik opmerkingen over de cadeautjes die ik kreeg zoals niet weg doen hoor. Ik vraag me vaak af waarom ik telkens weer wil opruimen, maar kom daar niet achter. Soms denk ik weleens aan een enkele kamer waar een bed een tafel met stoel een kast met kleren en een kast met spullen in staan en dat dit voldoende moet zijn. Maar ik leef met een ander samen, dus dat plaatje klopt niet.Ik ken enkele boeken met foto’s vanuit de bibliotheek waar gezinnen in staan met hun spullen en de verschillen per werelddel zijn enorm. Het is van de gekke dat we zo vastzitten aan het materiele, en toch doen we er allemaal aan mee. Ik heb afgelopen jaar veel opgeruimd, omdat we van plan zijn te gaan verhuizen en dan merk je wat een overbodige materialen er in huis zijn. Ik heb gemerkt dat de behoefte om te kopen afneemt als ik een dvd of boek of zo in de bibliotheek leen in plaats van te kopen. Verder wordt ik steeds meer bewust dat de computer ook verslavend werkt en die verburikt veel stroom, dus de volgende computer mag wel wat zuiniger, misschien. Dank je wel voor je inzichten en ik wens jou en je familie alle goeds toe voor 2012!
groeten van Arthur
Ik heb net de film gekeken en die vond ik leuk. Mirjam
Hallo!
Wat een mooie documentaire. En hoe confronterend ook. Nu heel veel zin om op te ruimen en vooral veel weg te doen/geven.
Ondertussen wel de dvd besteld, item 16.482 in ons gezin. Tijd voor een gevecht met het monster!
Succes met het schrijven van je boek! Ik wens je een heel mooi 2012.
Groetjes Mariska
Tijdens het strijken (er lag te veel) zette ik de TV aan en belandde zo stom toevallig in je documentaire. Prachtig! Heb ervan genoten. Toen ik mijn beide huisgenoten erover vertelde vonden ze het maar raar. De één is altijd al een zeer bewust consument en de ander snapt niet dat je zoveel tijd gaat steken in het leegruimen van je huis en het tellen van alles wat erin zit. Maar ik vond het prachtig en heel inspirerend!
Hoi Judith, ik vond de film overal spullen heel tof. Het zichtbaar maken van de hoeveelheid in een hal, lijkt me heel leuk om te doen. Vooral om daarna niks meer mee naar huis te nemen en lekker op een koffer te gaan zitten met mn belangrijkste spillen in een leeg huis. Ik hou van schoon en leeg. Ik voel mezelf een Zenboeddhist, heb 10 jaar lang Zenmeditatie georganiseerd. Ik ben een vrouw van 60 en ik vind het mooi dat er ook jonge mensen zijn die kritisch naar het kopen en de spullen en de economie kijken. 50 jaar geleden heb ik van mijn moeder een melodica gekregen. Die vind ik nog steeds heel mooi en ik leer nu toonladders en noten. Ik vind hem mooi omdat hij al 50 jaar is. Totaal uit de tijd. Niet elektronisch. Ik vind mijn oude Gazelle fiets ook steeds mooier worden. Ik heb geld genoeg voor een nieuwe, maar dat is dan niet mijn oude Gazelle. Gelukkig nieuwjaar. Groet, Soessie
Ha Judith,
Ik zag je in de Volkskrant; cool! Ik ga nu je film kijken. (is ie op uitzending gemist?) en ik schrijf er een stukje over in het tijdschrift EigenHuis&Interieur. Die stuur ik je anders is wel toe. Dan kan je even kijken of het oke is. Succes. en liefs, M.
Fantastische documentaire! Ik hoop dat het tot nadenken aanzet. Ook van de creativiteit heb ik erg genoten. Interessante tijd waarin we leven; hoe gaan we dingen veranderen? Over een aantal jaar kijken we misschien terug met een gevoel van schaamte en de vraag waar we in godsnaam mee bezig waren. Het begint nu al een beetje….:)
Bedankt voor het maken en de tijd die je in de documentaire hebt gestopt! Nathalie
Hallo Judith,
Ik vond het echt een mooie film! Leuk in beeld gebracht en een goed thema. Grappig ook dat anderen hun associaties over jou vertellen.
Succes met jouw andere projecten.
Groetjes van Mariska
Ps Ken jij het principe van de weggeefwinkel?
Hallo Judith!
Ik vind je documentaire echt heel goed!!!
ik heb hem zelfs meerdere keren gezien, ik vind de beelden die erin voor komen ook erg goed, en de foto’s van alle spullen!
ik studeer zelf op de kunstacademie richting autonome kunst, en ik heb mede daardoor zelf ook heeeel erg veel spullen, en ik vind ook van alles op straat, wat anderen weer rotzooi vinden vind ik weer interessant.
ik vraag me af wat je voor de rest eigenlijk doet, is er meer van je werk te vinden online, of wat je doet? ik las wel dat je met beeld en taal werkt, maar ik ben zo benieuwd wat je hier nog meer mee doet.
groetjes Lizzie
Dag Judith,
Wat ontzettend dapper dat je al jullie spullen durfde te gaan tellen, en je daarmee bewust bent geworden van alles wat we aanschaffen terwijl we maar zo weinig nodig hebben.
Tibetanen eten maar een keer per dag. Ze hebben een nap, een lepel, en een kom om boterthee uit te drinken. Zo houden ze meer tijd over om te mediteren, en zich met spirituele groei bezig te houden.
Er bestaat eigenlijk geen geluk buiten ons, en zeker niet in de vorm van spullen. Een van de ontroerendste beelden in de film vond ik dat waarin jij en je vriend op de grond in jullie lege huis zitten. Daar werd ineens een soort essentie zichtbaar: jij met jezelf, hij met zichzelf, jullie liefde voor elkaar, en een dak boven jullie hoofd. Ook vond ik het ontroerend om te zien dat jullie kind zich in dat lege huis helemaal niet verveelde. Het miste al dat speelgoed niet, en wilde gewoon gaan klimmen…
Ik doe zelf net zo lang met spullen tot ze stuk gaan en ik ze niet meer kan (laten) repareren. Tegenwoordig heb je in Amsterdam een Repair Cafe, waar het steeds drukker begint te worden. Ook ga ik zo min mogelijk mee in de electronica hype. Ik ga eerder terug in de tijd: heb tweedehands een muziekinstallatie met pick-up en cassetterecorder aangeschaft om mijn elpees en bandjes niet ongebruikt veel teveel plaats te laten innemen. En laatst ook een walkman…Nu nog een dvd/videospeler. Wat moet ik anders met mijn videobanden beginnen? En ik behandel alles met zorg. Al die spullen zijn ook met zorg gemaakt,- door anderen.
Ik voel me geen eigenaar van ‘mijn’ spullen. Net als mijn lichaam heb ik alles in bruikleen, en kan niets ervan meenemen wanneer ik doodga.
Dank voor je documentaire.
Met hartelijke groet,
Ginger